De laatste dag

vandaag de laatste dag, het voelt best raar. Afscheid van de mensen die je steeds beter hebt leren kennen is niet leuk maar we verlangen ook wel weer naar huis. Het wordt een lange dag want we vertrekken vanavond rond half twaalf richting Entebbe.
We beginnen alsof het een gewone dag is met de ochtend shifts naar de bouwplaats, het kinderhuis en de wasserij. Op de bouwplaats gaat het erg hard, de contouren van de ramen zijn ook al zichtbaar. Na het bouwen laten we al onze werkhandschoenen achter voor de bouwploeg, kunnen ze goed gebruiken. Ook wordt een foto gemaakt van de bouwploeg. Het afscheid is stoer zoals bouwers betaamt, een ferme handdruk met een paar mooie woorden.
Met de dames van de wasserij is een sterke band opgebouwd en hun dankbaarheid is groot. Dat laten ze blijken met een cadeautje voor iedereen. Brenda kan fantastisch van papier met een speciale techniek kralenkettingen maken. Ze heeft voor ons allemaal een ketting of armband gemaakt. Voor iedereen een fantastisch cadeau met emotionele waarde. Stella, die de leiding heeft, wil met ons bidden als dank en voor een goede thuisreis.
Bas en Marlous hebben naast de jongens de meesten contacten met de kinderen gehad, aunty Marlous en uncle Bas zijn populair. Het afscheid is dan ook niet eenvoudig. Regelmatig komt een jongere langs om even persoonlijk afscheid te nemen van de jongens.
’s Middags is het tijd voor opruimen, inpakken, een kort dutje en nog wat laatste contacten. Er is een nieuwe Livingstone groep onderweg die we een schone start willen geven dus gaan we ook aan de schoonmaak.
Een aantal van ons wil graag een kind sponsoren wat nog hard nodig is. Nu we de kinderen kennen is het erg aansprekend om op deze manier een bijdrage te leveren aan de toekomst van het kind.
Omdat we door jullie bijdragen nog geld over hebben kunnen we ook nog de toezegging doen een tienerhuis te sponsoren. Dit wordt een klein huisje waar een tiener die te oud is geworden voor een family-unit zelfstandig kan wonen. Op deze manier komt er in de family-unit weer een plek vrij. Ook kunnen er twee aangepast stoelen worden aangeschaft voor de 2 mindervalide kinderen Lilly en Patrick.
Om 17.00 uur komt Daniel, onze begeleider van Noah’s Ark, de geheimen van de Rolex vertellen.
Zoals iedere dag was ook dit weer een drukke en bewogen dag.
Op het moment van plaatsen van de blog staan we bijna klaar om naar vliegveld Entebbe te gaan. Moe maar voldaan verlangen we naar huis, het wordt nog een zware reis. Om 03.45 uur stijgen we op met vlucht TK606 richting Istanbul waar we om 10.00 uur landen. Na een wachttijd van ruim 5 uur vertrekken we om 15.10 uur vanuit Istanbul met vlucht TK1953 richting Amsterdam waar we volgens planning om 17.45 uur landen. Terug in Nederland, we kijken ernaar uit.
Tot morgen !!

de dames van de wasserij

geen commentaar

het eindresultaat van onze bouwkunsten

de bouwers

11 gedachten over “De laatste dag

  1. Het zal best verschillende gevoelens hebben opgeleverd. Verdrirt om los te laten en blijdschap over het naar huis gaan. Behalve koffers en tassen zullen jullie nog veel meer “bagage” meenemen.
    Fijn dat jullie daar waren om door God geleid, op die plek in de wereld te helpen.
    Goede reis terug en voor straks Welkom thuis!

  2. Veel rijke ervaringen opgedaan. Een reis om nooit te vergeten denk ik. Moeilijk lijkt me om afscheid te nemen maar vast dankbaar dat jullie de mogelijkheid hadden dit te kunenn doen voor ze. Bedankt voor jullie reisverhalen. Goede reis en wel thuis. Groeten Jacqueline

  3. Het afscheid nemen zal heel moeilijk geweest zijn, je bouwt toch een band op in je omgeving. Jullie laten ook wel een indruk achter denk ik. Fijn dat jullie dit konden doen, maar weet dat het thuisfront op jullie wacht met spanning. Bedankt dat we op deze manier mochten meeleven. Een hele goede vlucht gewenst en welkom thuis.

  4. De laatste loodjes. Goede reis naar huis en welkom in Krimpen. (al gezegd)
    Tot ziens/mails
    Lieve groet voor het hele team.
    Bedankt voor jullie inzet om daar Gods aanwezigheid kenbaar te maken.
    Nel

  5. Met een heel bijzondere en waardevolle ervaring weer veilig thuis, hoop ik. Nu weer wennen aan de drukte en hectiek van het nederlandse leven, hoewel dat in de vakantieperiode enigszins meevalt.
    Neem de tijd om weer te acclimatiseren. Dat hebben jullie nodig en verdiend. We kijken uit naar jullie en jullie verhalen en foto’s!

    Annemieke

Een reactie plaatsen