Terug in de “oude routine”

Na enkele dagen safari, weekendactiviteiten en een dagtrip naar Jinja, gingen we vandaag weer in drie shifts werken. De bouwploeg begon om 8.30u. We waren benieuwd hoe de bouwplaats erbij lag. De bouwvakkers hadden in de tussenliggende dagen de vloer gestort en daarop de binnen- en buitenmuren afgemeten. We konden dus meteen beginnen met muren metselen. Die vloer werd trouwens op een andere manier gestort dan in Nederland hoor. In Nederland is er gewapend beton. Hier wordt er rond de fundering eerst aarde gestort tot 10 cm onder de uiteindelijke hoogte van de vloer. Dan wordt er grof grind gestort. Daarop wordt mortel gestort, Alles met de hand natuurlijk. Omdat dit zulk zwaar werk is, werd dit gedaan tijdens onze afwezigheid. Het bouwen vordert gestaag. Er staat nu zeker 80 cm muur rondom. Het begint dus op een huis te lijken. De andere shifts voelden ook weer vertrouwd. Strijken, keukencorvee en verzorgen van de allerjongste kinderen. We merken dat de kinderen steeds meer gewend aan ons raken. Erika en Cora hadden vandaag een meedraaidochtend bij de kleuterschool. Ook dat was een hele leuke ervaring. Hier was duidelijk merkbaar dat het hele programma rondom de kleuterschool enkele jaren geleden vanuit Nederland is opgezet. Dat is destijds door enkele docenten geïntroduceerd en de Oegandese docenten zijn hierin getraind. Het werkt prima en wordt nog steeds volgens de oorspronkelijke opzet gebruikt. Alweer een voorbeeld van goede structurele hulp.

In de loop van de middag was er enige consternatie. Een medewerker van Noach’s Ark had een slang in een afvoerbuis zien kruipen. Er werd geprobeerd het dier uit te roken met een klein vuurtje. Dat werkte niet. Vervolgens met een lange stok het dier verdrijven en aan de andere kant van de buis opwachten met een grote stok. Koppie naar buiten en ……  een gifslang van anderhalve meter minder. Onze jongens stonden en natuurlijk bij en keken er naar.

Aan het einde van de middag gingen we in drie groepjes met drie kinderen mee naar hun huis. Ze woonden vlak achter het terrein. We namen wat suiker, zout, thee en zeep mee en probeerden onder begeleiding van een docent een gesprek te voeren. De drie kinderen waren alle drie uit een ander eenoudergezin. Het ene meisje woonde bij moeder en zusje in een lemen hutje. Daar kon niet eens naar binnen gegaan worden. Oma kwam nog even langs om het bezoek te begroeten. Een andere jongen woonde met zijn oma stenen huisje, als je het zo kunt noemen. Erg primitief, zonder elektriciteit en stromend water. De derde woonde in een huurhuisje met een aparte “keuken”, voor zover hierover gesproken kan worden. Hier zaten we binnen op een bankstel, dat 70 procent van het huis vulde. Pure armoede. Het doel van deze bezoeken was om te laten zien dat deze kinderen dankzij sponsorgelden uit onder andere Nederland toch naar school konden komen. De directrice was daar duidelijk zeer dankbaar voor. Het was erg lastig om een gesprek te voeren. Wat moet je ook bespreken als er zulke grote verschillen zijn. Na enige tijd werden er gelukkig toch nog vragen gesteld over hoe zaken in Nederland geregeld waren. De moeder was erg onder de indruk over de minimale man-vrouw verschillen in Nederland. Hier in Oeganda doen mannen helemaal niets in het huishouden. Ook jongens van een jaar of 15 koken bijvoorbeeld nooit. Dus dat de mannen Loef en Schouten af en toe koken klonk als muziek in de oren van de moeders. Ze gaven aan dat het erg zwaar was als alleenstaande moeder. Enigszins aangedaan kwamen we terug om te koken. Wat hebben we het toch goed in Nederland. Aan de andere kant. We kunnen werkelijk wat veranderen met behulp van deze structurele hulp.

Vlak voor het avondeten gingen Richard en Erika met een motortaxi, Boda-Boda, koffie kopen in het dorp. Een erg leuke ervaring om achterop zo’n klein brommertje even op en neer te gaan naar het dorp en al rijdend met de chauffeur over de verschillen tussen Nederland en Oeganda te praten. Het was niet vreselijk druk, maar wel drukker dan in Nederland. Nee het was geen dollemansrit door de chaotische achterbuurten van Oost Afrika. Het was gewoon heel gemoedelijk en leuk om mee te maken. Dus na het eten hadden we koffie.
Zoals gewoonlijk lezen we na het avondeten de reacties van de blog. Erg leuk om jullie reacties te lezen.

contouren van het huis komen in zicht

mee naar huis
Koffie halen op de BodaBoda
Zo kan het ook, na school weer naar huis

11 gedachten over “Terug in de “oude routine”

  1. Hoi allemaal. Wat een heerlijk uitgebreid verslag. Wat goed dat jullie ook in de “huizen” van enkele kinderen zijn geweest. Vooral voor de jongsten lijkt me dat onvergetelijk. Als je zulke ervaringen meekrijgt denk ik dat je niet meer maalt over merkkleding en andere luxe dingen die wij eigenlijk normaal zijn gaan vinden.
    Voor jullie zit het er bijna op, maar de indrukken nemen jullie voor altijd mee. Het was een missie met een enorme voorbereiding, maar wat was het de moeite waard!
    Fijne dagen nog.

  2. Ik kan me zo goed voorstellen dat het moeite kost om de goede woorden te vinden voor een gesprek in de situaties die worden beschreven. Komend uit ons deel van de wereld waar we soms nog ontevreden zijn over wat wij hebben, zul je inderdaad wel even stil vallen als je met de werkelijkheid daar wordt geconfronteerd. En jullie waren niet echt onvoorbereid.
    Leuk om te lezen dat eerdere acties daar vrucht hebben gedragen, zoals jullie merkten op de kleuterschool.
    Dat geeft moed om door te gaan met dit goede werk.

  3. Indrukwekkend, de afgelegde bezoeken….hoe mensen met zo ontzettend weinig toch een manier van (over-) leven vinden…
    En hoe dankbaar deze mensen zijn!
    Wat gaaf om de contouren van het nieuwe huis te zien!
    En dan de kleuterschool: hoeveel kinderen zitten er dan bij elkaar? En wat was het Nederlandse eraan?
    Geniet,dikke knuffel voor Giny!!

  4. Wat maken jullie veel mee. Indrukwekkend en onvergetelijk.
    Wat zal het anders zijn als je straks weer in Nederland bent en nu zoveel armoede ziet en ervaart.
    Wens jullie nog goede dagen met elkaar.
    Liefs en twee keer een dikke knuffel voor Bas en Marlous.
    Henk en Karin

  5. Wat een indrukken krijgen jullie. Het is maar goed dat de koffers leeg terug komen, anders kunnen jullie de ervaringen niet kwijt.
    Leuk dat er al zoveel zichtbaar is van het te bouwen huis, dat is een visueel iets waarvoor jullie het gedaan hebben. En de ervaring met de kinderen zal iets onvergetelijks zijn. Fijn ook dat jullie zoveel van het land hebben kunnen zien. Maar wij gaan aftellen hoor.
    Veel liefs allemaal en een dikke kus voor Cora en Sem. van (o)ma en (o)pa de Waardt

  6. Wat een belevenissen allemaal. Je wordt er helemaal stil van …. en jullie blik op het leven is voorgoed veranderd. Geniet nog van de komende dagen. Hartelijke groet aan iedereen.
    Sandra van Houdt

  7. Bedankt weer voor dit duidelijke verslag. Indrukwekkend! Het resultaat dat jullie hebben gezien van eerdere hulp zal jullie ook inspireren. Van familieleden die een aantal jaar geleden ook in Oeganda aan een school hebben ‘mee’gebouwd hoorde ik dat je kijk op het leven voorgoed verandert. Ik ben benieuwd hoe jullie dat ervaren hebben. Fijne dag en succes met alle klussen.

    Groetjes voor iedereen en een knuffel voor de Loefjes,
    Ciska

  8. Inderdaad de blog “De “steen in de Nijl” hebben wij niet ontvangen. Maar we hebben hem nu alsnog kunnen lezen. Heel indrukwekkend allemaal. We kijken er naar uit om al jullie verhalen te horen en antwoorden te krijgen op de vele vragen die inmiddels wel hebben. Noch een paar fijne dagen en dikke knuffels en kussen speciaal voor Sem en Cora.

    (o)pa en (o)ma Schouten

  9. Daar ben ik dan eindelijk. Wat leuk dat jullie naar de huizen van een aantal kinderen zijn geweest.met kleine presentjes. Wel iets anders dan in Nederland. Wij zijn wel een verwend volkje. Al de indrukken zullen jullie ,denk ik, nooit weer vergeten.
    Voor nu nog goede dagen met elkaar en met de Oegandezen. Hier is het ook tropisch.,mag wel een graadje minder!
    Veel lieve groeten voor de hele club.
    Nel

Een reactie plaatsen